Verslag Veldtoertocht 15 november 2018

“De bomen dorren in het laat seizoen,
En wachten roerloos den nabijen winter...”

Willem Kloos 1888

130 jaar later trokken tien KBO-ers onder leiding van Toon van Hooijdonk op hun speciale fietsen een dergelijk herfstig veld in. En mochten de bovenstaande dichtregels een wat sombere klank oproepen, op 15 november 2018 werden de 10 fietsers getrakteerd op een uitbundige zon die over de beuken, berken, eiken, iepen en olmen en struiken een spectaculaire kleurenpracht uitstrooide. De verschillende boomkruinen werden getooid met een bijbehorende specifieke tint; het bladgroen was veranderd in allerlei schakeringen van oranje, rood, geel al naargelang het type van boom. En toen we in de nog wat frisse morgen startten lag er over het gras een klein geheimzinnig wit waasje, dat toen de zon wat meer kracht kreeg veranderde in duizenden flonkerende kristalletjes die de stralen van de zon in de atmosfeer terugkaatste. Kortom uit deze wellicht wat lyrische woorden mag u concluderen dat ook de natuur en atmosfeer hun uiterste best deden om deze dagtocht voor ons tot een waar genot te maken. Wie er niet bij was heeft dus veel gemist.

 

Vanaf De Drie Linden vertrokken de goed ingepakte veldrijders. Toon had deze route op zijn kenmerkende manier zeer precies voorbereid. Bij hem bestond er geen enkele twijfel welk verstopt bospaadje naar links of naar rechts ingeslagen moest worden, om meteen daarna weer kordaat een bijna onzichtbaar weggetje tussen de bomen en struiken op te zoeken. En zo ging dat de hele dag door. Mocht een gulle gever een grote som geld uitloven voor degene die de route op eigen initiatief zou kunnen narijden, dan zou die sponsor dat geld zonder twijfel in zijn zak kunnen houden. En zelfs als het nog niet uitgekeerde bedrag vertienvoudigd zou worden, ook dan zou dat geen verheugde ontvanger opleveren. Een paar herkenningspunten gaven de deelnemers soms toch het idee te weten in welke richting zij zich aan het begeven waren. Na het vertrekpunt werd de Distelberg beklommen EN afgedaald (!), fietsten we langs de boorden van de IJzeren Man, was het afwateringskanaal een oriëntatiemogelijkheid, zagen we de EBI gelukkig van buitenaf, ontwaarden we de Vughtse Lunetten verscholen tussen de bomen en werd een stevige lunch genoten in café restaurant Den Heuvel aan de rand van de Vughtsche Heide. En daarna trok weer het veld en het bos ons naar zich toe, maar nu ging het in vooral westwaartse richting.  Een heel specifiek moment op de dag werd door eenieder gevoeld, toen bleek dat we op een dijk dwars door het pas ingerichte golfterrein konden fietsen. We bleken met tienen ruimschoots de golfers in aantal te overtreffen.

 

Op het moment dat de zon al weer lange schaduwen begon te werpen over de bomen, alsmede de enkele koe die we nog in de wei aantroffen en op het moment dat de stralen van de zon ook de vennetjes, waaronder het Hengstven, onder een wel heel lage hoek belichtten, toen pas merkten we dat het toch alweer half november was. Maar tegen dat moment werd de deur van de warme gelagkamer van de Drie Linden weer opengestoten en spraken de spreekwoordelijk “vermoeide, maar voldane” veldtoertochtrijders onder het genot van een welverdiend glas hun waardering uit over de prachtige dag die Toon met zijn grote inzet en precisie ons bereid had . . . .                      

 

Bert Kaptijn

 

     

 

Terug naar de startpagina